و يازده ماه متصدّى اين منصب بود با اينكه در زمان مستنصر خليفهء عبّاسى از پذيرش اين منصب سخت خوددارى ميفرمود و بنا بنقل شهيد ره در مجموعهء خود ، ميان سيّد و وزير المستنصر : مؤيّد الدّين محمّد بن احمد بن العلقمى و برادرش و فرزندش عزّ الدّين ابى الفضل محّمد بن محمّد كه خزانه دارى كلّ را به عهده داشت علائق محبّت و مودّت كاملى بود و لذا قريب 15 سال در بغداد اقامت فرمود سپس بحلّه : زادگاه اصلى خود مراجعت نمود و پس از آن بنجف اشرف مشرّف گرديد باز در دوران حكومت مغول ببغداد بازگشت و همواره در راه خير و ادب قدم برميداشت و با كمال قداست و پاكى زندگى كرد تا آنكه صبح روز دوشنبه پنجم ذى القعدة سال 664 بسن 75 سالگى وفات يافت . مدفن سيد سيّد مذكور در كتاب فلاح السائل چنين ميفرمايد : بيان چگونگى قبر : شايسته است كه قبر باندازهء قامت ميّت گود باشد يا اقلّا تا در گردنش و لحدى داشته باشد رو به قبله كه شخصى بتواند در ميان آن بنشيند كه منزل خلوت و تنهائى است پس به همان قدر كه خداى جلّ جلاله دستور فرموده است و موجب قرب بوسائل خوشنودى حقّ است بايستى توسعه داده شود من خود چنين تصميمى بدل داشتم و يكى را دستور دادم تا در جوار جدّم و مولايم علىّ بن ابى طالب صلوات اللَّه عليه محلى را كه براى قبر خود برگزيده بودم كنده و آماده نمايد مگر پس از مرگم ميهمان آن حضرت شوم و پناهنده و وارد بر او گردم و گداى در خانه‌اش باشم و باميد احسان بسر برم و هر گونه وسيله‌اى را كه كسى به آن متوسّل مىشود